Zo normaal leek het, dat ons vuurtje brandde,
Woekerde krachtig door de ijzige winterkou.
Een trotse vlam, fier in de wind.
Bewoog niet en verzette zich ook niet.
Voelde een storm aankomen
En liet die zelfverzekerd over zich heen waaien.
Kreeg een beeld dat alles kon,
Verloor de blik op de realiteit.
En vergat even dat het maar een lucifer was.
Die simpelweg zo zou worden uitgeblazen.
zondag 13 maart 2011
Stand alone: Hoe jij wegliep
“Het is beter voor ons allebei.” Dieper en dieper boorde jij die naalden in me. Verder en verder scheurde je mijn ziel doormidden. En erger, steeds erger, werden de kloven in mijn hart.
“Ik hoop wel dat we vrienden kunnen blijven.” Als prikkeldraad wikkelde het antwoord zich om mijn keel. Al kokhalzend kwam het eruit. “Nee.” Je hand die mijn tranen wegveegt. Ik zie de druppels op je huid branden, hoop dat ze je verslinden.
“Je bent wel echt een hele leuke en lieve meid hoor.” Je moet het gehoord hebben, die blik in je ogen toen ik dubbel klapte. Gebroken, ontploft, verdampt, verdwenen. Goed zo hoor, knap gedaan. Je hebt mijn hart gebroken en verdriet achtergelaten.
“Ga weg.” Zeggen mijn lippen, ze zijn koud, ijskoud.. “Ik kan je toch niet zo achterlaten?” “Doe je al, ga weg.”
Een zucht, die doodleuk weerkaatst. Je kust mijn voorhoofd en loopt weg. Zo’n pijn, doet je kus. Helse pijn. Maar het deert me niet. De zwaartekracht brengt me op de grond. En ik wacht. Dezelfde zwaartekracht vind nu ook mijn ogen en algauw is het donker. Ik tel, ja tel mijn ademhaling. In, uit.. In, uit… In… Uit… zou je spijt hebben als je merkt dat het licht me in zijn armen genomen heeft? Warm en teder, zoals het bij jou ook ooit voelde.
Lekker depri haha XD
“Ik hoop wel dat we vrienden kunnen blijven.” Als prikkeldraad wikkelde het antwoord zich om mijn keel. Al kokhalzend kwam het eruit. “Nee.” Je hand die mijn tranen wegveegt. Ik zie de druppels op je huid branden, hoop dat ze je verslinden.
“Je bent wel echt een hele leuke en lieve meid hoor.” Je moet het gehoord hebben, die blik in je ogen toen ik dubbel klapte. Gebroken, ontploft, verdampt, verdwenen. Goed zo hoor, knap gedaan. Je hebt mijn hart gebroken en verdriet achtergelaten.
“Ga weg.” Zeggen mijn lippen, ze zijn koud, ijskoud.. “Ik kan je toch niet zo achterlaten?” “Doe je al, ga weg.”
Een zucht, die doodleuk weerkaatst. Je kust mijn voorhoofd en loopt weg. Zo’n pijn, doet je kus. Helse pijn. Maar het deert me niet. De zwaartekracht brengt me op de grond. En ik wacht. Dezelfde zwaartekracht vind nu ook mijn ogen en algauw is het donker. Ik tel, ja tel mijn ademhaling. In, uit.. In, uit… In… Uit… zou je spijt hebben als je merkt dat het licht me in zijn armen genomen heeft? Warm en teder, zoals het bij jou ook ooit voelde.
Lekker depri haha XD
dinsdag 8 maart 2011
Ode aan Lord of the rings!
Ik vond een leuke site waarmee je je LOTR namen kunt uitvogelen!
Type je voornaam in en kijk wat eruit komt. Dit zijn de mijne, en post de jouwe ook!
Your Hobbit Name:
Jinoic Hornblower of Hardbottle
Your Elven Name:
Amorith Evenstar (AWSOME!)
Your Dwarf Name:
Cuna, Queen of Durin’s Folk
Your Human Name:
Zoicia of the Númenóreans
Your Wizard Name:
Arien the High Queen of Arda
Website:
http://www.myprecious.us/name_generator.php
Type je voornaam in en kijk wat eruit komt. Dit zijn de mijne, en post de jouwe ook!
Your Hobbit Name:
Jinoic Hornblower of Hardbottle
Your Elven Name:
Amorith Evenstar (AWSOME!)
Your Dwarf Name:
Cuna, Queen of Durin’s Folk
Your Human Name:
Zoicia of the Númenóreans
Your Wizard Name:
Arien the High Queen of Arda
Website:
http://www.myprecious.us/name_generator.php
zaterdag 12 februari 2011
Harry Potter
Harry Potter is een heel groot deel van mijn leven, altijd al geweest.
Het is nu bijna 11 jaar geleden dat ik het eerste boek voor het eerst las.
Het is mijn jeugd, en betekend daarom heel veel voor me.
De meesten jongeren/volwassenen nemen niet meer de moeite om dat soort dingen te lezen, maar ik raad het jullie aan. Deze 7 delige serie gaat over magie, fantasie, vriendschap, en de bescherming van liefde.
Johanne Kathleen Rowling is de meest geweldige schrijfster die ik ken en ze word zwaar onderschat door de buitenwereld. Harry Potter is niet alleen een karakter, het is een levenswijze, een muziekstijl..
Dit lied gaat over een van de laatste hoofdstukken uit de serie.
En dat stuk heb ik even gekopieerd, hier is het, in delen dan.
Dit was het slot. Dit was het einde.
Hij drukte het gouden balletje tegen zijn lippen en fluisterde: ‘Ik sta
op het punt om te sterven.’
...
James was precies even groot als Harry. Hij droeg de kleren waarin hij
gestorven was, zijn haar was piekerig en verward en zijn bril stond een
beetje scheef, net als die van meneer Wemel.
Sirius was lang en knap en veel jonger dan Harry hem ooit gezien had.
Hij kwam met zwierige passen aan, met zijn handen in zijn zakken en een
grijns op zijn gezicht.
Lupos was ook jonger. Hij zag er een stuk minder haveloos uit en zijn
haar was dikker en donkerder. Zo te zien was hij blij om terug te zijn in
deze vertrouwde omgeving, waar hij als tiener zoveel had meegemaakt.
Lily’s glimlach was het stralendst van allemaal. Ze streek haar lange
haar uit haar gezicht en haar groene ogen, die zo sprekend op de zijne
leken, keken gretig naar hem, alsof ze nooit genoeg van hem zou kunnen
krijgen.
‘Je bent zo vreselijk dapper geweest.’
Harry kon geen woord uitbrengen. Hij genoot intens van ieder moment
dat hij naar haar keek en had het gevoel dat hij zo eeuwig zou kunnen
blijven staan en dat dat voldoende zou zijn.
‘Je bent er bijna,’ zei James. ‘Nog heel even. We zijn allemaal... zo trots
op je.’
‘Doet het pijn?’
Harry flapte de kinderlijke vraag eruit voor hij er iets aan kon doen.
‘Doodgaan? Welnee,’ zei Sirius. ‘Het is sneller en gemakkelijker dan
in slaap vallen.’
‘En hij wil ook dat het snel gaat,’ zei Lupos. ‘Hij wil dat het voorbij is.’
...
‘Blijven jullie bij me?’
‘Tot op het allerlaatst,’ zei James.
...
‘Harry Potter,’ zei Voldemort zacht. Zijn stem had ook het gesis van de vlammen
kunnen zijn. ‘De jongen die bleef leven.’
De mond bewoog, hij zag een groene lichtflits, en toen was alles verdwenen.
...
Hij lag op zijn buik en luisterde naar de stilte. Hij was
volkomen alleen. Er waren geen toeschouwers. Er was
niemand. Hij wist niet eens zeker of hij er zelf wel was.
Harry draaide zich om. Albus Perkamentus liep op hem af, kwiek en
energiek, in een golvend, nachtblauw gewaad.
‘Harry.’ Perkamentus spreidde zijn armen en allebei zijn handen
waren wit en ongeschonden. ‘Je hebt het geweldig gedaan. Wat ben je
ongelooflijk moedig geweest. Laten we een stukje lopen.’
...
‘Als je besluit om terug te keren,’ zei Perkamentus, ‘dan denk ik dat
de kans bestaat dat Voldemort voorgoed verslagen wordt. Ik kan niets
beloven. Maar één ding weet ik wel, Harry: jij hebt minder te vrezen als
je zou terugkeren dan hij.’
...
‘Avada Kedavra!’
‘Expelliarmus!’
Er volgde een knal als een kanonschot, en de gouden vlammen die
precies in het midden van de cirkel oplaaiden, markeerden het punt
waar de spreuken op elkaar waren gebotst. Harry zag hoe de groene
lichtstraal van Voldemort op zijn eigen spreuk stuitte, zag de Zegevlier
omhoogvliegen, donker tegen het licht van de zonsopgang, tollend
onder het betoverde plafond, tollend als de kop van Nagini, in de richting
van de meester die hij niet wilde doden, de meester die hem nu eindelijk
kwam opeisen. Met de feilloze lenigheid van de ware Zoeker ving
Harry de stok met zijn vrije hand, terwijl Voldemort met gespreide
armen achterover viel. Zijn rode ogen rolden omhoog in hun kassen en
Marten Vilijn smakte met een van alle glorie gespeende doffe dreun op
de grond. Zijn lichaam leek zwak en gekrompen, zijn witte handen waren
leeg en zijn slangachtige gezicht was slap en onwetend. Voldemort was
gedood door zijn eigen terugkaatsende vervloeking, en Harry staarde
met twee toverstokken in zijn handen naar de lege huls van zijn vijand.
...
Zijn litteken had al 19 jaar geen pijn meet gedaan, het was goed, alles was goed.
En ik hoop dat ik mijn vijand uiteindelijk ook mag overwinnen, de eeuwige strijd om een gezond lichaam. Mensen begrijpen me niet, maar J.K.Rowling, houdt me op de been.
Het is nu bijna 11 jaar geleden dat ik het eerste boek voor het eerst las.
Het is mijn jeugd, en betekend daarom heel veel voor me.
De meesten jongeren/volwassenen nemen niet meer de moeite om dat soort dingen te lezen, maar ik raad het jullie aan. Deze 7 delige serie gaat over magie, fantasie, vriendschap, en de bescherming van liefde.
Johanne Kathleen Rowling is de meest geweldige schrijfster die ik ken en ze word zwaar onderschat door de buitenwereld. Harry Potter is niet alleen een karakter, het is een levenswijze, een muziekstijl..
Dit lied gaat over een van de laatste hoofdstukken uit de serie.
En dat stuk heb ik even gekopieerd, hier is het, in delen dan.
Dit was het slot. Dit was het einde.
Hij drukte het gouden balletje tegen zijn lippen en fluisterde: ‘Ik sta
op het punt om te sterven.’
...
James was precies even groot als Harry. Hij droeg de kleren waarin hij
gestorven was, zijn haar was piekerig en verward en zijn bril stond een
beetje scheef, net als die van meneer Wemel.
Sirius was lang en knap en veel jonger dan Harry hem ooit gezien had.
Hij kwam met zwierige passen aan, met zijn handen in zijn zakken en een
grijns op zijn gezicht.
Lupos was ook jonger. Hij zag er een stuk minder haveloos uit en zijn
haar was dikker en donkerder. Zo te zien was hij blij om terug te zijn in
deze vertrouwde omgeving, waar hij als tiener zoveel had meegemaakt.
Lily’s glimlach was het stralendst van allemaal. Ze streek haar lange
haar uit haar gezicht en haar groene ogen, die zo sprekend op de zijne
leken, keken gretig naar hem, alsof ze nooit genoeg van hem zou kunnen
krijgen.
‘Je bent zo vreselijk dapper geweest.’
Harry kon geen woord uitbrengen. Hij genoot intens van ieder moment
dat hij naar haar keek en had het gevoel dat hij zo eeuwig zou kunnen
blijven staan en dat dat voldoende zou zijn.
‘Je bent er bijna,’ zei James. ‘Nog heel even. We zijn allemaal... zo trots
op je.’
‘Doet het pijn?’
Harry flapte de kinderlijke vraag eruit voor hij er iets aan kon doen.
‘Doodgaan? Welnee,’ zei Sirius. ‘Het is sneller en gemakkelijker dan
in slaap vallen.’
‘En hij wil ook dat het snel gaat,’ zei Lupos. ‘Hij wil dat het voorbij is.’
...
‘Blijven jullie bij me?’
‘Tot op het allerlaatst,’ zei James.
...
‘Harry Potter,’ zei Voldemort zacht. Zijn stem had ook het gesis van de vlammen
kunnen zijn. ‘De jongen die bleef leven.’
De mond bewoog, hij zag een groene lichtflits, en toen was alles verdwenen.
...
Hij lag op zijn buik en luisterde naar de stilte. Hij was
volkomen alleen. Er waren geen toeschouwers. Er was
niemand. Hij wist niet eens zeker of hij er zelf wel was.
Harry draaide zich om. Albus Perkamentus liep op hem af, kwiek en
energiek, in een golvend, nachtblauw gewaad.
‘Harry.’ Perkamentus spreidde zijn armen en allebei zijn handen
waren wit en ongeschonden. ‘Je hebt het geweldig gedaan. Wat ben je
ongelooflijk moedig geweest. Laten we een stukje lopen.’
...
‘Als je besluit om terug te keren,’ zei Perkamentus, ‘dan denk ik dat
de kans bestaat dat Voldemort voorgoed verslagen wordt. Ik kan niets
beloven. Maar één ding weet ik wel, Harry: jij hebt minder te vrezen als
je zou terugkeren dan hij.’
...
‘Avada Kedavra!’
‘Expelliarmus!’
Er volgde een knal als een kanonschot, en de gouden vlammen die
precies in het midden van de cirkel oplaaiden, markeerden het punt
waar de spreuken op elkaar waren gebotst. Harry zag hoe de groene
lichtstraal van Voldemort op zijn eigen spreuk stuitte, zag de Zegevlier
omhoogvliegen, donker tegen het licht van de zonsopgang, tollend
onder het betoverde plafond, tollend als de kop van Nagini, in de richting
van de meester die hij niet wilde doden, de meester die hem nu eindelijk
kwam opeisen. Met de feilloze lenigheid van de ware Zoeker ving
Harry de stok met zijn vrije hand, terwijl Voldemort met gespreide
armen achterover viel. Zijn rode ogen rolden omhoog in hun kassen en
Marten Vilijn smakte met een van alle glorie gespeende doffe dreun op
de grond. Zijn lichaam leek zwak en gekrompen, zijn witte handen waren
leeg en zijn slangachtige gezicht was slap en onwetend. Voldemort was
gedood door zijn eigen terugkaatsende vervloeking, en Harry staarde
met twee toverstokken in zijn handen naar de lege huls van zijn vijand.
...
Zijn litteken had al 19 jaar geen pijn meet gedaan, het was goed, alles was goed.
En ik hoop dat ik mijn vijand uiteindelijk ook mag overwinnen, de eeuwige strijd om een gezond lichaam. Mensen begrijpen me niet, maar J.K.Rowling, houdt me op de been.
woensdag 26 januari 2011
--
Het is al meer dan een jaar geleden,
En ookal zie ik je niet,
Wil je mij niet zien.
Bewandel je elke nacht nog mijn dromen.
Lach je in elke traan die ik laat vallen.
Schreeuw je in elke lach die ik laat.
Kijk ik in de spiegel zie ik jou in mijn ogen.
Je liet me vallen.
Hielp me niet overeind, nee je trapte na.
Als je toch eens wist wat ik doormaak.
Nee want dat wil je niet weten.
Je zou schrikken..
Daarna lachen.
En dan niks.
Ik lig hier. Ziek. Niet door jou, maar je kon me helpen.
Jij was weg, en nam alles met je mee.
Ik verdien een freaking lintje voor doorzettingsvermogen.
Want waar jij zou stoppen, ging ik verder.
Ik zit nu op het randje,
Niks werkt meer zoals het moet.
Iedereen maakt zich zorgen, ik zie het in hun ogen.
Hoe lang nog?
Maar jij,
Je zou het niet eens merken als ik weg was.
En toch mis ik je...
En ookal zie ik je niet,
Wil je mij niet zien.
Bewandel je elke nacht nog mijn dromen.
Lach je in elke traan die ik laat vallen.
Schreeuw je in elke lach die ik laat.
Kijk ik in de spiegel zie ik jou in mijn ogen.
Je liet me vallen.
Hielp me niet overeind, nee je trapte na.
Als je toch eens wist wat ik doormaak.
Nee want dat wil je niet weten.
Je zou schrikken..
Daarna lachen.
En dan niks.
Ik lig hier. Ziek. Niet door jou, maar je kon me helpen.
Jij was weg, en nam alles met je mee.
Ik verdien een freaking lintje voor doorzettingsvermogen.
Want waar jij zou stoppen, ging ik verder.
Ik zit nu op het randje,
Niks werkt meer zoals het moet.
Iedereen maakt zich zorgen, ik zie het in hun ogen.
Hoe lang nog?
Maar jij,
Je zou het niet eens merken als ik weg was.
En toch mis ik je...
zondag 26 december 2010
--
I thought it was over.
I thought I was done.
But it was then when I realized it's never over, it's never done.
I looked to my right, absentmindly,
there were so many people but I only saw you.
Your uncontrolled movement,
your messy hair..
I used to love that, now it only bothered me.
Because I know it's now loved by someone else.
I couldn't look away, I felt dizzy.
My heart was beating way too fast,
my breath on the other hand stopped.
I was angry, though not nearly as much as I shoud have been.
I was hurt, too much..
I was eager, while I shouldnt.
Eager to just walk by, flip my hair back, look you in the eyes and say nothing.
Just to see if you'd notice.
Just to see if you fucking had the guts to apologize.
You'll never find anyone like me ever again.
I could have ruined your life like you ruined mine, but I didn't!
I did nothing..
Maybe I should have done something,
something that prevented you from doing nothing..
It's not too late, it's never too late,
this won't heal on it's own.
I know what they think of me,
what they think of this.
But I don't care.
Let them live their easy lives,
where the only problem they have are difficult parents,
what their hair looks like and school grades..
I'm past that now.
But look me in the face and tell me it doesn't look good on me.
Cause you know that, is a lie.
I thought I was done.
But it was then when I realized it's never over, it's never done.
I looked to my right, absentmindly,
there were so many people but I only saw you.
Your uncontrolled movement,
your messy hair..
I used to love that, now it only bothered me.
Because I know it's now loved by someone else.
I couldn't look away, I felt dizzy.
My heart was beating way too fast,
my breath on the other hand stopped.
I was angry, though not nearly as much as I shoud have been.
I was hurt, too much..
I was eager, while I shouldnt.
Eager to just walk by, flip my hair back, look you in the eyes and say nothing.
Just to see if you'd notice.
Just to see if you fucking had the guts to apologize.
You'll never find anyone like me ever again.
I could have ruined your life like you ruined mine, but I didn't!
I did nothing..
Maybe I should have done something,
something that prevented you from doing nothing..
It's not too late, it's never too late,
this won't heal on it's own.
I know what they think of me,
what they think of this.
But I don't care.
Let them live their easy lives,
where the only problem they have are difficult parents,
what their hair looks like and school grades..
I'm past that now.
But look me in the face and tell me it doesn't look good on me.
Cause you know that, is a lie.
zaterdag 11 december 2010
Winterkou
Klaar voor de winter.
Wanneer de koude lucht mn longen instroomt, eindelijk lucht.
En de kille wind verhalen met zich meebrengt, Verteld in een zucht.
Het vallen van vlokken sneeuw, ik van ze met mijn tong.
Want in dit koude tijdperk voel ik me weer even jong.
Ik ben geen zomermens, geen hitte voor mij.
Kou is best te doen, chocolademelk erbij.
Duister overheerst maar is niets om bang voor te zijn.
Want overal brand licht, en dus zal je veilig zijn...
Wanneer de koude lucht mn longen instroomt, eindelijk lucht.
En de kille wind verhalen met zich meebrengt, Verteld in een zucht.
Het vallen van vlokken sneeuw, ik van ze met mijn tong.
Want in dit koude tijdperk voel ik me weer even jong.
Ik ben geen zomermens, geen hitte voor mij.
Kou is best te doen, chocolademelk erbij.
Duister overheerst maar is niets om bang voor te zijn.
Want overal brand licht, en dus zal je veilig zijn...
Nature calls
Beyond the trees you'll see the forest.
In all his glory and mistery.
Learn to see what's inside that world.
Just like me.
In all his glory and mistery.
Learn to see what's inside that world.
Just like me.
It's natures choice to let things die,
Let them consume slowely,
And melt them to the ground,
Where they perfectly fit in.
Let them consume slowely,
And melt them to the ground,
Where they perfectly fit in.
Hartenbreker
Een zucht verwart de ijzige stilte.
Een traan vervaagt jou beeld van mij.
Een blik en jou binnenste bevriest.
Je weet het, ik keer niet meer terug.
Iedere aanraking, de pijn is ondraaglijk.
Een kleine scheur dwars door jouw ziel.
Nooit meer dezelfde.
Want ik maakte jou tot wat je bent.
Een houvast, maar niet meer.
En pas nu besef je, je kunt niet zonder me.
Het is te laat, ik breek je.
Een traan vervaagt jou beeld van mij.
Een blik en jou binnenste bevriest.
Je weet het, ik keer niet meer terug.
Iedere aanraking, de pijn is ondraaglijk.
Een kleine scheur dwars door jouw ziel.
Nooit meer dezelfde.
Want ik maakte jou tot wat je bent.
Een houvast, maar niet meer.
En pas nu besef je, je kunt niet zonder me.
Het is te laat, ik breek je.
donderdag 2 september 2010
zondag 22 augustus 2010
Home sweet home
Daar waar de wind mijn longen streelt.
Daar waar de zon mijn huid verwarmt.
Daar waar de golven mijn voeten likken,
En waar het zand mijn knieën schuurt.
Daar waar het gras mijn rug kriebelt,
En ik op mijn innerlijk ritme dein,
Daar wil ik zijn.
Geen eigen huis, toch mijn tweede thuis.
Ik wil er nooit meer weg.
De mensen hier zijn trots en stug,
Maar prachtig om te zien.
Het eiland met zijn pracht en praal,
Heeft een plek in mijn hart.
Straks vaar ik weg en toch wacht ik elk jaar weer met smart.
Tot ik weer naar Terschelling mag ♥
Daar waar de zon mijn huid verwarmt.
Daar waar de golven mijn voeten likken,
En waar het zand mijn knieën schuurt.
Daar waar het gras mijn rug kriebelt,
En ik op mijn innerlijk ritme dein,
Daar wil ik zijn.
Geen eigen huis, toch mijn tweede thuis.
Ik wil er nooit meer weg.
De mensen hier zijn trots en stug,
Maar prachtig om te zien.
Het eiland met zijn pracht en praal,
Heeft een plek in mijn hart.
Straks vaar ik weg en toch wacht ik elk jaar weer met smart.
Tot ik weer naar Terschelling mag ♥
Als ik toch eens kon vliegen.
Als ik toch eens kon vliegen,
Nam ik je met me mee.
Naar een plekje voor ons beide,
Over heide en over zee.
Daar waar de stemmen die we horen,
Die van de wind alleen zijn.
En waar de littekens uit je verleden,
Verdwijnen. Bevroren zijn.
Laat mijn vleugels je beschermen,
Tegen dat wat je pijn doet.
Maar sla dan ook je armen om mij heen,
Want weet je, dat voelt goed.
Een niet uit duizenden,
Is een kus die mij doet smelten.
Dus plant je lippen op de mijne,
En zet mijn hoofd op stelten!
Als ik toch eens kon vliegen.
Nam ik jou met me mee. ♥
Nam ik je met me mee.
Naar een plekje voor ons beide,
Over heide en over zee.
Daar waar de stemmen die we horen,
Die van de wind alleen zijn.
En waar de littekens uit je verleden,
Verdwijnen. Bevroren zijn.
Laat mijn vleugels je beschermen,
Tegen dat wat je pijn doet.
Maar sla dan ook je armen om mij heen,
Want weet je, dat voelt goed.
Een niet uit duizenden,
Is een kus die mij doet smelten.
Dus plant je lippen op de mijne,
En zet mijn hoofd op stelten!
Als ik toch eens kon vliegen.
Nam ik jou met me mee. ♥
I saw you waiting
I could never fly,
I would never try.
Still I'm asking why,
I could never try to hide.
I saw you waiting along the line.
Try to escape but you looked so fine.
And then I looked again and really saw you.
And realized I'm in love, I really do.
I could never fly,
Now all I do is try.
To get above the sky.
Where we would never have to hide.
I saw you waiting along the line.
Try to escape but you looked so fine.
And then I looked againa nd really saw you.
And realized I'm in love, I really do.
How did I never notice?
The look in your blue eyes.
I thought you didn't wan't me.
Even after all those tries.
I saw you waiting along the line.
Try to escape but you looked so fine.
And then I looked againa nd really saw you.
And realized I'm in love, I really do
Lotte ©
I would never try.
Still I'm asking why,
I could never try to hide.
I saw you waiting along the line.
Try to escape but you looked so fine.
And then I looked again and really saw you.
And realized I'm in love, I really do.
I could never fly,
Now all I do is try.
To get above the sky.
Where we would never have to hide.
I saw you waiting along the line.
Try to escape but you looked so fine.
And then I looked againa nd really saw you.
And realized I'm in love, I really do.
How did I never notice?
The look in your blue eyes.
I thought you didn't wan't me.
Even after all those tries.
I saw you waiting along the line.
Try to escape but you looked so fine.
And then I looked againa nd really saw you.
And realized I'm in love, I really do
Lotte ©
dinsdag 22 juni 2010
Peptalk?
Hi people, I just made a new blog on my hyves, and I've translated it to English because it's like the story of my life or something. Enjoy.
In Dutch:
Ik dacht dat mijn gezicht gevangen zat in een permanente frons. Tot ik vandaag in de spiegel keek en schrok van mezelf. De sporen van een glimlach verlichtten mijn ogen. Toen realiseerde ik het mij.. Ik leef nog. Het leven van pijn wat mij de afgelopen maanden heeft achtervolgd, zoog me leeg. Tot op het dieptepunt dat ik wakker werd en niet meer wist wat voor dag het was. Niet meer at, omdat ik niet wist hoe laat het was, en dat gevoel in mijn maag zat er altijd al. Het punt waarop ik een uur voor me uit kon staren en aan niks dacht. Mijn rockbottom, zoals ze dat zeggen. Lichamelijk en mentaal uit balans. Zonder arrogantie zeg ik: Zo barmhartig als ik ben, heb ik geprobeerd niemand mee te slepen in mijn verdriet. En de enige manier waarop ik dat kon doen was door me voor mensen af te sluiten. Op het moment dat ik een teken van zwakte toonde kwam ik erachter voor wie ik me moest afsluiten. En dat is iets wat ik niet zal terugdraaien. Voor eens in mijn leven kies ik nu wat goed voor mij is, en niet voor anderen. En nu ik dat doe zie ik de sporen van een lach op mijn gezicht. Iets wat ik maanden heb moeten missen, wat mijn ouders moesten missen.. Dat spijt me. Noem me raar, maar ik weet beter. Ik ben niet anders omdat ik niet uitga, ik ben niet anders omdat ik niet drink. Ik ben niet anders omdat ik boeken 4x achter elkaar lees, of omdat ik wel eens roze haar heb. Kijk maar eens om je heen, die stille types, die zichzelf niet op de voorgrond schreeuwen, die zijn net als ik. Maar ik hoop met heel mijn hart, dat zij nooit hoeven meemaken wat ik heb meegemaakt. En ik weiger reacties aan te horen van: "Dat valt allemaal wel mee." Sta maar eens in mijn schoenen, dan piep je letterlijk wel anders.
In English:
I thought my face was trapped in a permanent scowl. Until I peeked in my mirror today with disbelief. A faint hint of a smile was lit in my eyes. That was when I realised: I'm still alive. The level of physical and emotional pain I've gone through the last couple of months was sucking the life out of me by seconds. Until the point that I would wake up and be unable to remember what day it is. I barely ate, because I had no idea of time and I always felt nauseated.. The point where I could stare into space for an hour without thinking of anything particulair. My absolute rockbottom. Physically and mentally out of balance. Without arrogance I'd like to say that: As noble as I am, I tried not to pull anyone into my misery with me. And the only way I could do that was to cut the chords with some people. And unfortunatly it's not something I'm gonna turn back. I don't want to. Because when I had my moments of weakness I found out I was alone anyway. For once in my life I do what's best for me, and not what's best for others. And because of that I can now see the hint of a smile on my face, something I had to miss for months. Something my parents had to miss, I'm really sorry about that. Call me weird, but now I know better. I'm not diffrent, because I don't go out or don't drink or smoke. It's perfectly normal to read books like 10 times! Or to have pink hair.. Look around you, those silent people, who don't scream for attention, they are just like me. But only I hope that they never have to go through what I have gone through lately. And I refuse to hear: Your such a baby, get a hold of yourself. Damnit, go stand in my shoes for one day, you'll squeek like a pig at the end of the day...
I have astma and lately it had been controlling my life. But finally I'm finding the control back, the faith in my own body, and the faith from others for my opinion. I may be 16 years old, but I'm an adult now, nothing I can change about that. But from the inside I'm still a child, someone that wants nothing more than being beloved. It's just a little harder for me now to find those people..
In Dutch:
Ik dacht dat mijn gezicht gevangen zat in een permanente frons. Tot ik vandaag in de spiegel keek en schrok van mezelf. De sporen van een glimlach verlichtten mijn ogen. Toen realiseerde ik het mij.. Ik leef nog. Het leven van pijn wat mij de afgelopen maanden heeft achtervolgd, zoog me leeg. Tot op het dieptepunt dat ik wakker werd en niet meer wist wat voor dag het was. Niet meer at, omdat ik niet wist hoe laat het was, en dat gevoel in mijn maag zat er altijd al. Het punt waarop ik een uur voor me uit kon staren en aan niks dacht. Mijn rockbottom, zoals ze dat zeggen. Lichamelijk en mentaal uit balans. Zonder arrogantie zeg ik: Zo barmhartig als ik ben, heb ik geprobeerd niemand mee te slepen in mijn verdriet. En de enige manier waarop ik dat kon doen was door me voor mensen af te sluiten. Op het moment dat ik een teken van zwakte toonde kwam ik erachter voor wie ik me moest afsluiten. En dat is iets wat ik niet zal terugdraaien. Voor eens in mijn leven kies ik nu wat goed voor mij is, en niet voor anderen. En nu ik dat doe zie ik de sporen van een lach op mijn gezicht. Iets wat ik maanden heb moeten missen, wat mijn ouders moesten missen.. Dat spijt me. Noem me raar, maar ik weet beter. Ik ben niet anders omdat ik niet uitga, ik ben niet anders omdat ik niet drink. Ik ben niet anders omdat ik boeken 4x achter elkaar lees, of omdat ik wel eens roze haar heb. Kijk maar eens om je heen, die stille types, die zichzelf niet op de voorgrond schreeuwen, die zijn net als ik. Maar ik hoop met heel mijn hart, dat zij nooit hoeven meemaken wat ik heb meegemaakt. En ik weiger reacties aan te horen van: "Dat valt allemaal wel mee." Sta maar eens in mijn schoenen, dan piep je letterlijk wel anders.
In English:
I thought my face was trapped in a permanent scowl. Until I peeked in my mirror today with disbelief. A faint hint of a smile was lit in my eyes. That was when I realised: I'm still alive. The level of physical and emotional pain I've gone through the last couple of months was sucking the life out of me by seconds. Until the point that I would wake up and be unable to remember what day it is. I barely ate, because I had no idea of time and I always felt nauseated.. The point where I could stare into space for an hour without thinking of anything particulair. My absolute rockbottom. Physically and mentally out of balance. Without arrogance I'd like to say that: As noble as I am, I tried not to pull anyone into my misery with me. And the only way I could do that was to cut the chords with some people. And unfortunatly it's not something I'm gonna turn back. I don't want to. Because when I had my moments of weakness I found out I was alone anyway. For once in my life I do what's best for me, and not what's best for others. And because of that I can now see the hint of a smile on my face, something I had to miss for months. Something my parents had to miss, I'm really sorry about that. Call me weird, but now I know better. I'm not diffrent, because I don't go out or don't drink or smoke. It's perfectly normal to read books like 10 times! Or to have pink hair.. Look around you, those silent people, who don't scream for attention, they are just like me. But only I hope that they never have to go through what I have gone through lately. And I refuse to hear: Your such a baby, get a hold of yourself. Damnit, go stand in my shoes for one day, you'll squeek like a pig at the end of the day...
I have astma and lately it had been controlling my life. But finally I'm finding the control back, the faith in my own body, and the faith from others for my opinion. I may be 16 years old, but I'm an adult now, nothing I can change about that. But from the inside I'm still a child, someone that wants nothing more than being beloved. It's just a little harder for me now to find those people..
vrijdag 28 mei 2010
1.
When your future's not moving,
You live in the past.
But you can't live in the past,
When you want your future to move.
Abonneren op:
Posts (Atom)